Miró ve Masson’un çevresinde birçok avangard yazar ve ozan toplanır: Antonin Artaud, Georges Bataille, Robert Desnos, Jean Dubuffet, Paul Eluard, Marcel Jouhandeau, Michel Leiris, Raymond Queneau ve Armand Salacrou.
Nietzsche’nin, Sade’ın, Rimbaud’nun, Mallarmé’nin, Saint Pol Roux’nun yapıtlarını keşfeder, Apollinaire okumalarını derinleştirir. Bozguncu mizahının etkisi altında kaldığı Alfred Jarry’den metin okumalarına katılır. Ama her şeyden önemlisi, André Breton’un “Gerçeküstücü Manifesto”da tanımladığı şekliyle, yeni yeni doğmakta olan gerçeküstücülüğün ileri sürdüğü şeyleri okuyup öğrenmeye başlar.
1925
Miró, Pierre Loeb yönetimindeki galerinin müdürü Jacques Viot’yla bir sözleşme imzalar. Haziran’da, Paris’te ilk kişisel sergisi açılır. Gerçeküstücü gruptan herkesin yazılarını içeren ve önsözünü Benjamin Péret’nin yazdığı katalog Miró’nun artık resmi olarak gruptan sayıldığına işaret etmektedir. Yapıtları La Révolution surréaliste’te yayımlanırken, o gerçeküstücü grubun, Breton tarafından Pierre Galerisi’nde düzenlenen, “Gerçeküstücü Resim” adındaki ilk resmi sergisine katılır.
1926
Marcel Duchamp’la Catherine Dreier’ın New York Brooklyn Museum’da düzenlediği “International Exhibition of Modern Art assembled by the Société Anonyme”e katılarak
Amerika’da ilk kez sergilenir.
1927
Miró, kısa süre sonra onu Paris’teki gerçeküstücü gruba sokacak olan Salvador Dalí’yle tanışır.
